HASANLU ÂŞIKLARI

Hasanlu Aşıkları; İran’ın Solduz Vadisi´nde yer alan Hasanlu arkeolojik sitesinde, Robert Dyson önderliğinde Pennsylvania Üniversitesinden bir ekip tarafından 1973 yılında kapalı bir mekanda bulunmuş insan kalıntılarıdır. Birbirine sarılmış haldeki bu iki iskelet, Hasanlu’nun yıkılışına (yaklaşık MÖ 800) tarihlendirilir.

İskeletlerin pozisyonları, bunların kimlikleri ve birbirleriyle olan ilişkileri hakkında çeşitli spekülasyonlara yol açtı. İskeletlerin ikisi de birbirlerine yakın konumda yüz yüze bakıyordu. Ayrıca soldaki iskeletin eli (SK 336) sağdaki iskeletin yüzüne (SK 335) dokunuyor gibiydi. Ve her ikisinin de kolları birbirlerini doluyordu. İlginç bir şekilde, başlarında duran yassı bir taş dışında burada hiçbir obje bulunmadı. Her iki iskelet de öldükleri zaman travma izleri taşıdığına dair kanıtlara sahipti.

 

Bu iskeletlerin, iki erkeği ya da bir erkek bir kadını temsil ettiği düşünülse de bu tam olarak kesin değildir. Uzmanlara göre kalıntıların incelenmesi, bireylerin biyolojik olarak cinsiyetlerini ve belki de birbirleriyle olan ilişkilerini ortaya çıkarabilir.

 

HASANLU

 

Hasanlu adlı bu eski höyük, Kuzeybatı İran'ın en büyük arkeolojik alanlarından biridir. Höyük, İran'ın verimli Ushnu-Solduz Vadisi'nin Solduz bölümünde bulunur. İran’ın en büyük tuz gölü olan Urmiye Gölü'nün ise güneybatısına denk düşer. Höyük’teki yerleşimin bir kısmı modern köyün altındadır. Bu nedenle yerleşimin gerçek boyutu bilinmemektedir. Burası, Urmiye havzası, Mezopotamya, Anadolu, Kafkaslar ve İran Yaylası arasında, önemli ticaret ve ulaşım yolları üzerindedir.

 

Höyükteki kazılar 1957-1977 yılları arasında, Ushnu-Solduz Vadisi arkeolojisinin araştırılması kapsamında Pennsilvanya Üniversitesi Müzesi ve New York Metropolitan Sanat Müzesi ortaklığında ayrıntılı olarak kazılmıştır. Höyük, başta 8 bin yıllık Neolitik kalıntılar olmak üzere MÖ 1250’de başlayan Demir Çağı katmanlarına sahiptir.

 

Hasanlu yerleşimi MÖ 800 yıllarında dramatik bir şekilde son bulmuştur. Hasanlu’da hiçbir yazılı belge ele geçirilmediğinden burası proto-historik bir site olarak adlandırılmış ve binlerce yıl önce burada yaşamış olanların kimliği bir sır olarak kalmıştır.

 

 

https://www.penn.museum

 

Dandamaev, M. A. (1989). The Culture and Social Institutions of Ancient Iran.

 

Dyson, Jr., Robert H. (1973). "Survey of Excavations in Iran 1971–72". Iran: Journal of the British Institute of Persian Studies 11, s. 195.