Antik çağın en yoğun imar projelerinden biri sayesinde Konstantinopolis; yeni forumlar, zafer takları, sütunlar ve Yeni Roma’nın imparatorluk karakterini vurgulayan sayısız heykelle zenginleştirildi. Özellikle heykelleri en başından itibaren dikkat çekiyordu: Hieronymus’un aktardığına göre Konstantinopolis, “neredeyse tüm diğer şehirleri talan ederek yalnızca kendisine adanmıştı”; bu ifade, Konstantinus’un Roma dünyasının dört bir yanından taşıttığı geniş heykel koleksiyonuna gönderme yapıyordu.

Ortaçağ dünyasında hiçbir şehir tarafından aşılamayan bu antika koleksiyonuyla Konstantinopolis, adeta büyük bir açık hava müzesine dönüştü. Beşinci ve altıncı yüzyıllarda inşa projeleri giderek daha Hristiyan bir nitelik kazansa da, imparatorluk anıtları ve antik heykeller kentin kamusal alanlarının merkezî unsurları olmaya devam etti. Bu anıtsal peyzajı bugün hayal etmek oldukça zordur; çünkü modern İstanbul’da yalnızca birkaç sütun ve bazı heykeltıraşlık eserlerinin parçaları günümüze ulaşmıştır. Venedik’te bulunan Dört At gibi heykeller başka yerlere taşınmış olsa da, imparatorluk anıtlarının yalnızca küçük bir bölümü bugün şehirde dağınık halde görülebilmektedir. Bunların en dikkat çekeni, Konstantinopolis Hipodromu’nun eski yerini belirleyen Atmeydanı’nda ayakta kalan anıtlardır; Theodosius Dikilitaşı ve hipodromun spina hattını gösteren Örme Dikilitaş hala bu alanı tanımlar.

Çoğu artık kaybolmuş olsa da, kaynaklarda yüzyıllar boyunca—hatta kimi zaman yok edildikten uzun süre sonra bile— varlıklarına dair bilgilere rastlanır.

Bu anıtlar, onlarla her gün karşılaşan yerel halk için “yaşayan” eserlerdi ve halk mutlaka etraflarında çeşitli hikayeler anlatıyordu. Şehrin “rehberleri”, hem yaratıcı hem de eğlenceli kişiliklere sahip olabilirlerdi ve Bizans anıtlarına dair günümüze ulaşan anlatılara şüphesiz katkıda bulundular. Bir kez dikildikten sonra sütunlar ve heykeller adeta kendi hayatlarını kazanıyor, zamanla yeni yorumlar ve efsanelere konu oluyorlardı.