Yerleşim planları, çanak çömlekler ya da taş aletler, geçmiş toplumların yaşam biçimlerine dair temel ipuçlarını sunuyordu. Ancak günümüzde arkeoloji, yalnızca maddi kültürü tanımlayan bir alan olmaktan çıkmış; insan topluluklarının çevreleriyle, hayvanlarla ve yaşam alanlarıyla kurdukları ilişkileri çok yönlü biçimde sorgulayan bir araştırma alanına dönüşmüştür. Bu dönüşümün merkezinde ise kazı biliminin giderek daha belirgin hale gelen disiplinlerarası yapısı yer alır.

Günümüzde bir arkeolojik kazı, yalnızca arkeologların sahada yürüttüğü bir faaliyet değildir. Kazıdan elde edilen buluntuların anlamlandırılabilmesi için biyoloji, kimya, çevre bilimleri ve diğer doğa bilimlerinin katkısına ihtiyaç duyulur. Toprak altından çıkan her veri, ancak farklı bilimsel yöntemlerle birlikte ele alındığında geçmişe dair daha kapsamlı bir anlatının parçası haline gelir. Bu nedenle modern arkeoloji, sorularını kazı alanında soran; ancak yanıtlarını çoğu zaman laboratuvar ortamında arayan bir bilim dalı olarak tanımlanabilir.

Bu disiplinlerarası yaklaşımın en görünür olduğu alanlardan biri, hayvan kalıntıları üzerine yapılan çalışmalardır. Arkeolojik kazılarda ele geçen hayvan kemikleri ve dişler, yalnızca hangi tür hayvanların tüketildiğini göstermekle kalmaz; hayvancılık uygulamalarının niteliği, sürü yönetimi ve insan–hayvan ilişkilerinin örgütlenme biçimi hakkında da önemli bilgiler sunar. Arkeolojik alanlardan elde edilen hayvan kemiklerinin çalışılmasına dayanan zooarkeoloji, bu kalıntıları insan topluluklarının ekonomik ve sosyal pratikleriyle ilişkilendiren temel bir analiz alanıdır…

Devamı: Aktüel Arkeoloji Dergisi 110. Sayı “Analiz, Veri ve Yorum: Arkeometrinin Arkeolojiye Katkısı”