Bologna Üniversitesi araştırmacıları tarafından yürütülen yeni bir araştırma, devekuşu yumurtası kabukları üzerindeki oymaların rastgele veya doğaçlama değil, tekrarlayan ve şaşırtıcı derecede düzenli geometrik kurallara göre yapıldığını ilk kez ortaya çıkardı. PLOS One dergisinde yayınlanan çalışma, paralellik, diklik ve çizgilerin ve düzenli desenlerin tekrarına dayanan gerçek bir bilişsel form düzeninin varlığını gösteriyor.

Çalışmayı koordine eden Bologna Üniversitesi Klasik Filoloji ve İtalyan Dili Bölümü'nden Profesör Silvia Ferrara, “Bu işaretler, şaşırtıcı derecede yapılandırılmış, geometrik bir düşünce tarzını ortaya koyuyor” diyor.

“Sadece çizgiler çizen değil, bunları tekrarlanan ilkelere göre düzenleyen insanlardan bahsediyoruz: paralellikler, ızgaralar, rotasyonlar ve sistematik tekrarlar: embriyo halindeki görsel bir gramer.”

Bir parçanın izlenmesi (Texier ve ark. tarafından değiştirilmiş), oyulmuş çizgilerin normalleştirilmesi ve veri çıkarılması örneği. ©PLOS One (2026). DOI: 10.1371/journal.pone.0338509

Devekuşu yumurtası kabukları büyük olasılıkla su kabı olarak kullanılıyordu. Araştırmacılar, Güney Afrika'daki iki arkeolojik alan (Diepkloof ve Klipdrift) ve Namibya'daki bir alandan elde edilen 112 parçayı nicel ve sistematik olarak inceledi. Bu eserler üzerinde daha önce hiç kullanılmamış geometrik ve istatistiksel analiz yöntemleri uygulayarak, çalışmada işaretlerin çizgileri, açıları ve yörüngeleri ayrıntılı olarak yeniden oluşturuldu.

Sonuçlar, analiz edilen yapıların %80'inden fazlasının, 90°'ye yakın açıların ve paralel çizgi gruplarının tekrarlı kullanımıyla tutarlı uzamsal düzenlilikler sergilediğini göstermektedir. Çizgili şeritler, ızgaralar ve elmas şeklindeki motifler gibi en karmaşık kompozisyonlar, dönme, çevirme, tekrar ve “gömme” gibi bilişsel işlemleri, yani aynı yüzeyde hiyerarşik işaret düzeyleri oluşturma yeteneğini ortaya koymaktadır.

Ferrara, yaptığı açıklamada; “Bu oymalar düzenli ve tutarlıdır ve geometrik ilişkilerin ustaca kullanıldığını gösterir. Sadece işaretlerin tekrarlanması süreci yoktur: gerçek bir görsel-uzamsal planlama vardır, sanki yazarlar oymayı yapmadan önce figürün genel görüntüsünü zihinlerinde canlandırmışlar gibi.”