Arkeologlar dört katmanlı yerleşim yeri ortaya çıkardılar: Tarihsel dönemlere ait birkaç eser içeren ince bir üst katman, buranın neredeyse hiç kullanılmadığını gösteriyor; en eski katman yalnızca kömür parçalarından oluşuyor; ve ortadaki iki katmanda ise yoğun yanma çukuru kalıntıları, hayvan kemikleri, seramik kaplar ve malakit olduğuna inanılan olağanüstü bir yeşil mineral parçaları topluluğu bulunuyor.

338 numaralı mağaranın girişindeki arkeolojik kazılar. ©Maria D. Guillen / IPHES-CERCA

23 yanma çukurunda kömürün yanında yaklaşık 200 adet yeşil taş parçası bulundu. Malakit mağaraya özgü bir mineral olmadığı için oraya taşınmış olmalı. Araştırmacılar, mineralin bakıra dönüştürülmesi için mağaraya getirildiğine inanıyor. Malakitin ısıtılması onu karbondioksit ve bakır okside ayırır. Kömür eklenmesiyle karbondioksit açığa çıkar ve geriye bir bakır külçesi kalır. Parçaların çoğu bu şekildeydi. Bu, Avrupa'da tarih öncesi yüksek rakımlı bakır madenciliğini belgeleyen en eski arkeolojik bağlamlardan biridir.

Granada Üniversitesi'nden çalışmanın ortak yazarı Dr. Julia Montes-Landa, "Bu parçaların birçoğu termal olarak değişime uğramışken, mağaradaki diğer malzemeler değişime uğramamıştır. Bu durum, ateşin bunların işlenmesinde önemli bir rol oynadığını ve bunun arkasında kasıtlı bir niyet olduğunu açıkça göstermektedir," dedi. "Başka bir deyişle, bunlar kazara yakılmamıştır."

Ayı kesici dişlerinden yapılmış bir kolye. ©Maria D. Guillen / IPHES-CERCA

Ocakların birbirini kesmesi, ziyaretçilerin bu alanı sık sık yeniden kullandığını gösteriyor, ancak yine de ayrı ayrı bulunmaları, bu ziyaretler arasında uzun bir zaman aralığı olduğunu düşündürüyor. Radyokarbon tarihleme yöntemine göre, ikinci katmanda bulunan ocak yaklaşık 3.000 yaşında, üçüncü katmandaki ocaklar ise yaklaşık 5.500 ila 4.000 yaşında.