2 numaralı odanın, kanalın yakınında yoğun aşınma izleri olan büyük bir mozaik zemini vardı. Araştırmacılar, insanların sıvıyı fıçılara göndermeden önce orada üzümleri ezmiş veya çiğnemiş olabileceğini öne sürüyor.

Bu düzen, Doğu Akdeniz'deki diğer bölgelerde görülen şarap üretim yöntemleriyle uyumludur. Büyük ve küçük fıçılar, farklı miktarlarda veya kalitede üzüm suyu toplamış olabilir.

Kanıtlar ayrıca zeytinyağı üretimine de güçlü bir şekilde işaret ediyor. Trapetumun varlığı zeytin ezme işlemiyle açık bir bağlantı sağlarken, pres zeytin veya üzüm işleyebilirdi.

Araştırmacılar, presin kendisinin hangi ürünün işlendiğini kanıtlamadığını söylüyor. Şarap ve zeytinyağı için benzer presler kullanılıyordu ve tesis farklı zamanlarda her iki ürünü de işlemiş olabilir.

İki ürünün hasat mevsimleri farklı olduğundan, ortak kullanım pratikti. Zeytin işleme soğuk aylarda gerçekleşirken, üzüm hasadı ve şarap üretimi yılın başka bir zamanında yapılıyordu.

Hamam, tarımsal çalışmalar için de faydalı özellikler sunuyordu. Yakındaki bir sarnıç su sağlarken, çatılı odaları gölge sağlıyor ve sıcaklık kontrolüne yardımcı oluyordu.

Kaldıraçlı ve vidalı pres sisteminde kullanılan ve mimari bir blok olarak yeniden kullanılan, kırlangıç ​​kuyruğu geçmeli ve merkezi yuvalı mermer karşı ağırlık. Hamamın daha önceki mozaik zemininde açılan büyük bir kesik içinde yerinde gösterilmiştir; bu sayede karşı ağırlık zemin seviyesinin altında kalır ve daha büyük bir kuvvet uygular. ©E. Dodd, Dodd, E., & Rodriguez, LR, Journal of Roman Archaeology (2026)

Binanın önceki tasarımı, yeniden kullanımını kolaylaştırmış olabilir. İşçiler, başka bir yerde yeni bir üretim merkezi inşa etmek yerine, mevcut odaları, zeminleri, duvarları ve su sistemlerini uyarladılar.

Araştırmacılar tarımsal dönemi genel olarak MS 4. ve 7. yüzyıllar arasına yerleştiriyorlar. Tesis, hamamın orijinal İmparatorluk kullanımından sonra inşa edilmiş ve 6. veya 7. yüzyılda kullanım dışı kalmıştır.

Büyük fıçı büyüklüğü, önemli bir üretim hacmine işaret ediyor olsa da, araştırmacılar kesin bir üretim rakamı belirlemekten kaçınılması gerektiğini vurguluyor. Arkeolojik kanıtlar, eski tarım verimleri hakkında güvenilir tahminler yapmak için nadiren yeterli bilgi sağlar.

Yeni kanıtlar, Antiochia'daki tarım hakkındaki tabloyu da değiştiriyor. Şarap üretimi, şehrin amfora ticareti sayesinde zaten iyi biliniyordu, ancak zeytinyağı üretimi daha az görünürdü.

Bölgede en az altı adet daha değirmen taşı veya değirmen havzası bulunmuştur. Bunlar, Küçük Hamam tesisiyle birlikte, daha geniş bir zeytinyağı işleme ağına işaret etmektedir.

Bulgular, tarımsal üretimin Geç Roma Dönemi Antiochia ekonomisinin önemli bir parçasını oluşturduğunu göstermektedir. Eski hamam artık bir banyo yeri değildi. Odaları, su sistemleri ve taş yapıları, şarap ve zeytinyağı için yeni bir üretim merkezinin parçası haline gelmişti.

Kaynak: Archaeology News Online Magazine